NL
Home › Geschiedenis

De geschiedenis van Festung Königstein

Geschiedenis
De korte versie: vanaf januari 1943 stond de complete schat van het Groene Gewelf hier in kisten, samen met 450 kisten van het Historisch Museum en schilderijen, waaronder Liotards Het chocolademeisje. Dat is de vesting in één beeld: een rots die zo moeilijk bereikbaar is dat Saksen hem gebruikte om op te slaan wat het niet kon missen, zoals schatten, kanseliers, anarchisten en, zes jaar lang, gevangengenomen geallieerde generaals. Voor het eerst vermeld in 1233; staatsvesting vanaf 1589; ongeveer 300 jaar een staatsgevangenis; sinds 1955 een museum.
Eerste vermelding1233
Naam sinds“in lapide regis”, 1241
Staatsvesting1589-1591
Gevangenis, ongeveer300 jaar
Groene Gewelf hier opgeslagenVanaf januari 1943
Overgegeven8 mei 1945

De kisten

Vanaf januari 1943 verhuisden de Dresdense staatscollecties hun beste stukken de stad uit en deze rots op: het hele Groene Gewelf, 450 kisten van het Historisch Museum, stukken uit de porselein- en schilderijencollecties. Liotards Het chocolademeisje bracht een deel van de oorlog door op 240 meter boven de Elbe. Tegelijk was de vesting Oflag IV-B, waar hoge geallieerde officieren zaten: Poolse, Franse, Britse, Nederlandse, Noorse, Amerikaanse. Schatten in het ene deel van de gebouwen, generaals in het andere, op dezelfde negen en een half hectare.

1233, en een naam die bleef hangen

De eerste schriftelijke vermelding is uit 1233, in een oorkonde van koning Wenceslaus I van Bohemen waarin een “Burggraf Gebhard vom Stein” wordt genoemd, Gebhard van de Steen. Acht jaar later noteert de Oberlausitzer Grenzurkunde van 1241 de plek als in lapide regis, op de steen van de koning, en daar komt de naam vandaan. De vaste tentoonstelling die in 2015 opende, neemt dezelfde drie woorden als titel.

Het oudste wat nog overeind staat is de kapel, laatromaans, begin dertiende eeuw, tegenwoordig de garnizoenskerk. Hertog George de Bebaarde bouwde haar in 1516 om in laatgotische stijl. De put kwam daarna, gegraven tussen 1563 en 1569: zonder water op 240 meter hoogte was niets van wat volgde mogelijk geweest.

1589: van burcht op een heuvel tot staatsvesting

Tussen 1589 en 1591 liet keurvorst Christiaan I het Torhaus, de Christiansburg en de Streichwehr bouwen, en de plek hield op een burcht op een heuvel te zijn. Vrijwel meteen werd het ook een gevangenis, en dat bleef het ongeveer drie eeuwen. Caspar Peucer, arts en theoloog, zat hier vanaf 1574; kanselier Nikolaus Krell vanaf 1591. De lijst loopt door met Johann Friedrich Böttger in 1706-1707, Bakoenin na de Dresdense meiopstand, August Bebel, en Frank Wedekind omdat hij in een tijdschrift de vorst had beledigd. Ze hebben allemaal hun eigen pagina.

Böttger is degene over wie mensen het vaakst iets verkeerds denken. Hij heeft hier niet het Europese porselein uitgevonden. Hij zat in 1706 en 1707 in Königstein vast als drukmiddel, omdat August de Sterke goud van hem wilde hebben; de doorbraak met wit porselein kwam in 1708, in Dresden en Meißen, nadat hij vertrokken was.

De oorlogen die het niet verloor

De vesting is nooit bestormd en nooit uitgehongerd tot overgave, wat klopt, en dat wordt ingekort tot “nooit veroverd”, wat niet helemaal klopt. In 1756 viel niemand haar aan: keurvorst Frederik August II keek van hierboven toe terwijl het Saksische leger bij de Lilienstein aan de overkant van de rivier capituleerde voor de Pruisen. In 1813 werd er voor de poorten gevochten, maar Franse troepen hielden de plek bezet in overleg met Saksen en niet door haar in te nemen. Napoleon zelf kwam op 20 juni van dat jaar naar boven, bleef ongeveer een uur en liep weer naar beneden. In augustus 1813 lagen er 485 Franse soldaten gelegerd. In 1866 gebeurde er helemaal niets, omdat artillerie met groot bereik de rots militair al nutteloos had gemaakt. En op 8 mei 1945 werd de vesting overgedragen aan de Franse generaal Condé. De bewering dat ze nooit is veroverd heeft die laatste datum elke keer weer nodig.

1945 tot 2015

Sovjettroepen kwamen op 9 mei 1945 aan, haalden de kostbaarheden en de Duitse bewakers weg en vertrokken weer. Van 1949 tot 1955 gebruikte de DDR de rots als Jugendwerkhof, een heropvoedingsgesticht voor jongeren, het deel van het verhaal dat op de ansichtkaarten ontbreekt. In 1955 verklaarde het ministerie van Cultuur haar tot museum. In 1991 ging ze over naar de Vrijstaat Saksen, die haar nog steeds bezit, en er volgden drie decennia restauratie. Op 1 mei 2015 opende In lapide regis in 33 zalen, waarvan er een flink aantal waren waar nooit eerder een bezoeker in had gemogen.

Insidertip

Kom je vooral voor de geschiedenis, reken dan op een halve dag in plaats van de gebruikelijke twee tot drie uur. De 33 zalen zijn geen gang met vitrines, het zijn echte ruimtes, verspreid over het terrein, en het lopen ertussen kost ook tijd.

Eén ontsnapping, in 1942

Van al die gevangenen kwam er precies één weg. Generaal Henri Giraud, in mei 1940 gevangengenomen, ging op 17 april 1942 over de muur op een touw van ongeveer vijftig meter met een houten zitje, vanaf een punt die was gekozen omdat de uitkijktoren die niet kan zien. De afdaling duurde ongeveer twee minuten. Hij had er bijna twee jaar aan gewerkt. Vijf dagen later bereikte hij Zwitserland, 63 jaar oud, reizend als zijdehandelaar Heinrich Greiner. De vesting zegt openlijk dat de exacte route nooit helemaal is vastgesteld en dat er verschillende versies de ronde doen: de pagina over de ontsnapping geeft ze weer in plaats van er één te kiezen.

Het verhaal horen op de rots

Het enige GetYourGuide-product dat rond deze vesting is gebouwd, is onder meer in het Engels beschikbaar, in groepen van zeven of acht, en combineert de vesting met de beklimming van de Lilienstein aan de overkant, de heuvel waaronder het Saksische leger in 1756 capituleerde. Het is nieuw en heeft nog geen reviews. De eigen audiogids van de vesting beslaat tien talen als je liever alleen gaat.

Beschikbaarheid bekijken & boeken
Wij zijn een onafhankelijke gids, geen touroperator. Boekingslinks gaan naar GetYourGuide en zijn affiliatelinks: als je erdoor boekt, ontvangen wij mogelijk een kleine commissie, zonder extra kosten voor jou. Zie onze affiliate-informatie.

Manieren om hier vanuit Dresden te komen

De rivierroute is historisch de eerlijkste: alles wat ooit deze rots op kwam, kwam eerst via de Elbe. Hoe kom je er behandelt de trein, de bussen, de auto en de raderstoomboot.

Veelgestelde vragen

Was de schat van het Groene Gewelf echt in Königstein opgeslagen?

Ja. Vanaf januari 1943 werd de hele collectie van het Groene Gewelf in kisten hierheen verplaatst, samen met 450 kisten van het Historisch Museum en werken uit de porselein- en schilderijencollecties, waaronder Liotards Het chocolademeisje. Tegelijk hield de vesting als Oflag IV-B gevangengenomen geallieerde officieren vast. Het is het beste losse feit over de plek, en het zit in de tentoonstelling waar je nu doorheen kunt lopen.

Is Festung Königstein ooit ingenomen?

Nooit bestormd en nooit uitgehongerd tot overgave, maar op 8 mei 1945 werd ze overgedragen aan de Franse generaal Condé, dus “nooit van eigenaar gewisseld” klopt niet. In 1813 hielden Franse troepen haar bezet in overleg met Saksen, niet door verovering. De volledige rechtzetting staat hier.

Hoe oud is vesting Königstein?

De eerste schriftelijke vermelding is uit 1233, in een oorkonde van koning Wenceslaus I van Bohemen. De naam komt uit een grensdocument van 1241 dat de plek in lapide regis noemt. Tussen 1589 en 1591 werd het een staatsvesting en sinds 1955 is het een museum. Of die geschiedenis je dag waard is, is een andere vraag.

Wie zat er gevangen in Königstein?

Caspar Peucer, kanselier Nikolaus Krell, Johann Friedrich Böttger, Johann Reinhold von Patkul, Bakoenin na de Dresdense meiopstand, August Bebel, de karikaturist Thomas Theodor Heine, Frank Wedekind, de Franse generaals Giraud en Prioux, en in april 1945 Tadeusz Bór-Komorowski van de Opstand van Warschau. Data en details staan op de pagina over de gevangenen.